How much do you think you know "ME"?

Your guard is up and I know why.
Because the last time you saw me
Is still burned in the back of your mind.
You gave me roses and I left them there to die.

So this is me swallowing my pride,
Standing in front of you saying, "I'm sorry for that night,"
And I go back to December all the time.
It turns out freedom ain't nothing but missing you.
Wishing I'd realized what I had when you were mine.
I'd go back to December, turn around and make it all right.
I go back to December all the time.

These days I haven't been sleeping,
Staying up, playing back myself leavin'.

And then the cold came, the dark days when fear crept into my mind
You gave me all your love and all I gave you was "Goodbye".

So good to me, so right

Maybe this is wishful thinking,
Probably mindless dreaming,
But if we loved again, I swear I'd love you right.

I'd go back in time and change it but I can't.
So if the chain is on your door I understand.

I'd go back to December, turn around and make it all right.
I'd go back to December, turn around and change my own mind

I go back to December all the time.
All the time.

จะว่าไป...เพลงนี้ก็เป็นเพลงแห่งความทรงจำเลยกว่าได้

เนื้อเพลงมันช่างตรงกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริงๆ ให้ตาย

สับสน กลวง โหวง เหวง ว่าง เปล่า

ปล่อยให้มันจบค้างๆคาๆไปแบบนี้ดีมั้ย?

ใจนึงก็อยากจะปล่อย แต่ใจนึงก็อยากจะรู้ความจริง

เหมือนหนังม้วนเดิมฉายซ้ำ ต่างกันแค่คนแสดง...

แบบนี้อีกแล้ว...

แต่คราวที่แล้วพอได้คำตอบรู้สุกจิตมันสงบ ไม่ฟูมฟาย เลิกฟุ้งซ่าน จบก็จบ

เสียใจอยู่วันเดียว วันต่อมาร่าเริงจนซะตัวเองยังงงว่าเป็นไปได้ยังไง

ตัวฉันคิดว่า การพูดตรงๆแรงๆยังดีเสียกว่าถนอมน้ำใจแล้วปล่อยให้ยืดเยื้อ

เสียน้ำตาครั้งเดียวดีกว่า ต้องนั่งจมทุกข์อยู่หลายเดือน

ชีวิตคนเราต้องเผชิญกับการเลือกตลอดเวลา

จะกินอะไร จะใส่เสื้อผ้าอะไร จะไปไหน จะทำอะไร

แน่นอนว่าเมื่อเลือกสิ่งหนึ่ง อีกสิ่งหนึ่งก็จะไม่ถูกเลือก

บ่อยครั้งที่หวนกลับไปคิดว่า ถ้าเกิดตอนนั้นเลือกอีกทางนึงละจะเป็นยังไง

อาจจะดีขึ้น อาจจะแย่ลง หรืออาจจะเท่าเดิม แต่ที่แน่ๆก็คงไม่เหมือนเดิม

และที่แน่ๆก็คงไม่มีทางรู้....

ฉันไม่รู้ เขาไม่รู้ เธอไม่รู้ เราไม่รู้ และก็ไม่มีใครจะรู้

มันเป็นเพียงสมมติฐาน ที่มีคำว่า "ถ้า"

ความเป็นไปได้บนโลกนี้นั้นไม่มีที่สิ้นสุด

บอกตามตรงว่าตอนนั้นฉันกลัว

กลัวเสียงรอบข้าง กลัวเสียใจ กลัวเป็นเหมือนเดิม กลัวไปหมด

ประกอบกับมันมีเหตุการณ์หลายอย่างที่ทำให้คิดว่า อีกทางเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว

แต่ตอนนี้กลับมาเสียดาย

เสียดายในสิ่งที่เคยมี เคยเป็น เคยรู้สึก และสิ่งที่น่าจะเป็น ควรจะเป็นในตอนนี้ ถ้าหากว่าตอนนั้น...

ช่วงนี้พอได้ลองกลับมาคิดทบทวน (คำว่า หมกมุ่นน่าจะตรงกว่า555)

ฉันคิดอยากจะลองย้อนกลับไปเลือกอีกเส้นทางที่ตอนนั้นทิ้งมันไป

อยากจะลองเสี่ยงดูสักครั้งว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น

ขึ้นอยู่กับเธอว่าจะให้โอกาสฉันอีกครั้งได้มั้ย ให้อภัยฉันได้มั้ย?

แล้วฉันละ พร้อมหรือยังที่จะหนักแน่น และทำตัวให้ดีกว่านี้

อนาคตจะเป็นยังไง ไม่มีใครรู้

ฉันเองไม่ใช่พวกที่ชอบวางแผน ทำอะไรตามใจตัวเองตลอด ซึ่งบางครั้งมันก็เป็นสิ่งที่แย่

ฉันใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบัน อยู่กับวันนี้ อยู่กับวินาทีนี้

และตอนนี้ฉันรู้อย่างเดียวว่า ฉันยังต้องการเธอ

คำถามสำคัญของวันนี้ ตอนนี้ และวินาทีนี้

ได้ยินแล้วช่วยบอกด้วย...

หลายวันที่ผ่านมานี้รู้สึกเหนื่อย...ใจ

เหมือนขาข้างนึงได้ก้าวเข้าไปสู่โลกแห่งความเป็นจริง ใกล้เป็นผู้ใหญ่เต็มตัว คำว่า เด็ก ใกล้หมดอายุแล้วสินะ...

ลองมองย้อนดูตัวเอง กับการตัดสินใจที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเรื่องใดๆก็ตาม การเรียน ชีวิตส่วนตัว ครอบครัว เพื่อน ความรัก

บางครั้งก็อดคิดไม่ได้ว่า สิ่งที่ฉันทำลงไป มันถูกต้องถูกควรเหมาะสมแล้วหรือยัง?

ฉันว่าตัวเองเป็นคนที่ค่อนข้างเข้าใจผู้อื่น เพราะฉันมักคิดก่อนเสมอว่า ถ้าตัวเองต้องอยู่ในสถานการณ์นั้น ฉันจะทำอย่างไร หรืออยากให้ใครทำอย่างไร ที่ผ่านมาเลยไม่ค่อยเกิดปัญหาเท่าไหร่

แต่บางครั้ง...การคิดอย่างนั้น มันก็ยังไม่พอ...เพราะคนเราล้วนแตกต่าง ความรู้สึกนึกคิดไม่เหมือนกัน

คำถามต่างๆนานา ภาพความทรงจำเก่าๆ คำพูดที่ไม่เหมือนครั้งนึงจะลืมไปแล้ว แต่กลับจดจำได้ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานค่อยๆผุดขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง จนทำให้พาลคิดไปถึงคำถามสำคัญ "ตอนนี้ฉันมีความสุขหรือยัง?"

คำสั้นๆ คำที่ทุกคนปรารถนา แต่มันช่างไขว่คว้ามายากเหลือเกิน

เคยมีหลายคนถามว่า ความใฝ่ฝันคืออะไร ฉันเป็คนที่ไม่มีความฝัน ไม่มีความอยาก ถ้าจะพูดถึงเหตุผลไร่เรียงกันว่าทำไมก็คงจะยาว เอาเป็นว่า แต่ก่อนฉันไม่เคยตอบได้ หรือถ้าตอบก็คงตอบไปแบบแกนๆ แต่ตอนนี้ความต้องการของฉันมันแจ่มชัด...

"ฉันฝันอยากเป็นคนที่มีความสุข"

ความรู้สึกนี้แวะเวียนมาหาฉันอีกครั้ง

1ปีที่มาผ่านมาเกิดอะไรขึ้นหลายอย่าง รู้สึกว่าเติบโตขึ้นอีกนิด แต่ในขณะเดียวกันกฌรู้สึกว่าสูญเสียความไร้เดียงสาแบบเด็กๆไป แต่นั่นก็คงเป็นธรรมดาของโลก

ฉันว่าความรู้สึกโหวงของฉันคงไม่ค่อยต่างอะไรจากคำว่าเหงา แต่มันเป็นความเหงาที่ผสมกับความว่างเปล่า

ความรุนแรงเลยยิ่งทวีคูณ

ฉันอยู่กับฉันมาตลอด แต่บางครั้งฉันก็เหมือนอยู่กับคนแปลกหน้า

ฉันเป็นใคร ฉันจะไปไหน ฉันต้องการอะไร ฉันทำแบบนี้เพื่ออะไร

และจนกว่าฉันจะหาคำตอบได้ ฉันก็คงต้องโหวงต่อไป

ก็เหงา ก็มันหน้าหนาว ก็โสด ก็อยากมีแฟน ก็อยากควงแขน อยากจิ๊จ๊ะกะใครบ้าง

แต่ความสัมพันธ์ที่มีอยู่ก็ดูเป็นไปไม่ได้ ไม่ยั่งยืน

แต่พอมีใครเข้ามาฉันก็ไล่เขาออกไป ฉันเองไม่ใช่หรอที่ว่าเขาไม่เหมาะสม ไม่ดีพอ

ฉันเองไม่ใช่หรอที่ตัดสินใจขอยุติทุกอย่าง ฉันเองไม่ใช่เหรอที่ผิด

แล้วตอนนี้มานั่งคิดถึงเขาทำไม นั่งคิดถึงสิ่งที่should/could/would have been ฝันเพ้อไปเอง

แต่มันก็เป็นไปไม่ได้ ณ ตอนนี้ ณ จุดจุดนี้ ณ เวลานี้

ฉันไม่ใช่คนขี้บ่น และก็ไม่อยากจะบ่นให้คนเขาเบื่อเขารำคาญ

แต่บางทีก็อยากจะตะโกนความอึดอัดใจออกไปดังๆ

อยากให้เขาได้ยิน

อยากให้เขาได้รับรู้สิ่งที่ฉันคิดบ้าง

แต่เขาก็คงไม่สนใจ...ไม่อีกต่อไปแล้ว

แล้วจะยังคงดื้อดึงดันต่อไปทำไม?

ถึงแม้จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ แต่แล้วจะทำยังไงต่อไป?

คิด คิด คิด คิด คิด

คงจะคิดมากไป

คิดน้อยลงมั่งก็คงจะดี...

ตลอด4เดือนมานี้ ได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง

บางสิ่งที่ตัวฉันไม่เคยเป็น และบางสิ่งที่ฉันไม่เคยอยากเป็น

ก็ขอบคุนทุกอย่างที่ผ่านมา

ก็คงถึงเวลาที่ฉันต้องปล่อยเธอไปแล้วมั้ง ฉันควรจะลบทุกสิ่งทุกอย่าง ฉันไม่ควรเก็บอะไรไว้แล้ว

แต่ฉันก็ตัดใจทิ้งไม่ลงสักที

พอฉันรู้ว่าเธอกลับมาแล้วฉันดีใจมาก อย่างน้อยก็รูู้ว่าเธอปลอดภัยดี ไม่ได้มีปัญหาอะไร

เธอก็คงจะรำคานสิเนอะที่มีคนโทรไป คนที่ไม่อยากจะได้ยินเสียง คนที่ไม่อยากจะให้โทรมา

ก็ว่าอยู่แล้วว่าเธอก็คงจะไม่รับ แล้วก็คงจะไม่โทรกลับ

ฉันเอง ณ วินาทีนี้ฉันไม่ได้คิดหวังว่าจะให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว

ความหวังฉันมันหมดไปนานแล้ว

ตอนนี้ฉันแค่ต้องการบทสรุป จุดจบ

อย่าปล่อยให้ฉันลอยเคว้งอยู่แบบนี้เลย