How much do you think you know "ME"?

ป่วย..อีกแล้ว
รู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยแข็งแรงไงไม่รู้
เริ่มกลัว..ไม่อยากให้บั้นปลายชีวิตตัวเองต้องจมอยู่กับโรค
เห้อ..

เมื่อไม่กี่วันก่อน..วันแม่
ขอร้องว่า อย่ามาบอกว่าควรทำตัวยังไง..
ก็ต้องขอบคุณสำหรับความเมตตากรุณาสงสาร ก็เข้าใจ
แต่ว่า..เลิกมองว่าฉันเป็นเด็กที่ไม่ประสีประสา ทำอะไรไปไม่เป็นซักทีเถอะค่ะ คิดเองได้ค่ะ
ก็พอจะรู้ว่าทุกคนมีความหวังดีห่วงใย
แต่ว่าพอแล้ว..
เหมือนกับเป็นการตอกย้ำว่า ฉันไม่ได้สมบูรณ์พร้อมหน้าเหมือนคนอื่นเขา
เลิกมองว่าฉันมีดีแค่เรียน แต่ใช้ชีวิตไม่เป็น
ฉันอาจจะดูคุณหนูจ๋า แต่ว่าไม่ใช่ค่ะ ไม่ได้ถูกเลี้ยงมาแบบนั้น ดูแลตัวเองได้ค่ะ
การที่พูดแบบนี้อาจจะแรงไป ก็ขอโทษด้วย
ความหวังดีของทุกคน หนูอาจจะแค่ยังไม่ชินกับการมีคนมาคอยดูแล
มันผ่านช่วงยากๆไปแล้ว..
แต่ตอนนี้เหมือนแผลที่ยังปิดไม่สนิท..
เป็นเรื่องที่บางทีอยากจะลืมๆไป แต่ยิ่งพูดก็ยิ่งเหมือนมากรีด..แล้วเมื่อไหร่จะหายดี

ทุกคนอาจคิดว่าหนูทำใจได้แล้ว แต่ยังค่ะ..
ยังไงหนูก็อายุแค่17 มันผ่านไปแค่ 2 ปี
ทุกคนต่างพูดว่าหนูเข้มแข็งมาก อาจจะเป็นเพราะหนูไม่ได้ร้องไห้ให้ใครเห็น ไม่ได้ฟูมฟายพูดให้ใครฟัง
จริงๆไม่ได้แข็งแกร่งมาจากไหน..แต่แค่อยากอ่อนแอคนเดียว..
ไม่เอาแล้วคำแนะนำต่างๆเหล่านั้น ว่าควรจะใช้ชีวิตยังไง ทำตัวยังไงเมื่อ...
นานๆครั้งน่ะได้ แต่เล่นพูดทุกครั้งที่เจอกันก็ไม่ไหวนะ
ไม่มีอะไรจะคุยก็ไม่ต้องพูดก็ได้..

บางครั้งถ้าไม่มีใครพูดก็อาจจะนึกๆเอาเองได้ว่าแค่ไปไหนไกลๆ..ยังอยู่..

อย่าตอกย้ำว่าเค้าไปแล้วเลยนะ...

เซียมซีศาลเจ้าเม่เล่งเน่ยยี่ตรงจัง

(เขียนถูกรึเปล่าหว่า?)

จากนี้จะปล่อยวาง ไม่ฟื้นฝอยหาตะเข็บแล้ว

อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด

ทำใจให้สบายยยยย

edit @ 2 Aug 2009 16:35:34 by pattytalk

ผ่านมาได้ 2 อาทิตย์
เริ่มชินกับอะไรๆมากขึ้น
ทุกอย่างยังเหมือนเดิม ไม่ว่าจะการเป็นหลุมดำ ซัฟเฟอร์ รึ อยู่ในภาวะไร้ตัวตน
แต่ที่ต่างไปคือ ตัวฉัน..
:) ..เริ่มยิ้มได้

แต่ก่อนไม่เคยคิดเเม้แต่จะเล่นกีฬา แค่ชม.พละก็เกินพอแล้ว รึไม่ก็เอาแต่ดู+เล่นในเกม
และที่เข้าก็เพราะว่าจะได้มีข้ออ้างในการไม่ทำอีกอย่าง
แต่ตอนนี้รู้สึกว่า เป็นสิ่งที่อยากทำ
ตื่นเช้ามาต้องคิดถึงการซ้อม วันทั้งวันคุยกันเรื่องการซ้อม สนุกสนาน

ทัศนคติที่มีต่อกีฬาเริ่มเปลี่ยนไป
และทำให้ทัศนคติที่มีต่อการใช้ชีวิตที่นี่เปลี่ยนไปด้วย
นั่นคือ ฉันเริ่มค้นพบว่า การเข้าร่วมกับอะไรสักอย่างทำให้ชีวิตมีอะไรทำมากขึ้น
เหมือนกับที่เค้าบอกนั่นแหละ ว่าอย่าเรียนอย่างเดียว ทำกิจกรรมซะบ้าง
แต่การยากกว่านั้นคือ การหากิจกรรมที่ตนเองชอบทำ ไม่ใช่ทำเพราะถูกบังคับให้ทำ

การได้เล่นฮอกกี้เป็นอีกกิจกรรมหนึ่งที่ช่วยดึงตัวฉันขึ้นมาจากความมืดมิดได้
เหมือนเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์
..ดูเวอร์ไปไหม 555
มันทำให้ฉันได้พบปะคนใหม่ๆ ได้รู้จักคนในคนะจากนอกคนะ
ได้รู้จักคนนอกคนะ ได้พบอะไรแปลกๆ ใหม่ๆ
ได้บรรยากาศใหม่ๆที่ทำให้รู้สึกว่ามันไม่ได้แย่เกินไปนัก
โลกเริ่มสดใสขึ้น..

ฉันไม่ใช่คนที่เล่นกีฬาเก่ง เรียกได้ว่าไม่เอาไหนซะเลย
ฉันไม่เคยรู้จักฮอกกี้ เวลาไปซ้อมฉันก็ได้แต่ตีงูๆปลาๆ ในขณะที่คนอื่นโปร แจ้งเกิดกันไปหลายคน
แม้ฉันจะไม่ได้โดดเด่นอะไรในทีม แต่ฉันก็อยากส่วนหนึ่งของทีม
สิ่งที่ฉันกลัวที่สุดตอนนี้คือการโดนไล่ออกจากทีม 555
เพราะเวลาให้ซ้อมเป็นทีมฉันมักสติแตกไม่ก็ยืนอยู่เฉยๆ 555
ไม่จำเป็นต้องได้ลงเล่นจริง แค่ข้างสนามคอยกรี๊ดก็ได้

ฉันแค่ชอบบรรยากาศ

ได้ส่งเสียง ได้ตีลูก ได้กรี๊ดใส่ ได้ระบาย ได้หัวเราะ

ฉันแค่อยากมีความสุข

ฉันแค่อยากมีสักอย่างที่ทำให้ฉันยิ้มได้

และตอนนี้ก็มีนิดนึงแล้ว
^______________^

edit @ 13 Jun 2009 15:18:23 by pattytalk